Ludwig van Beethoven (1773 -1827). Hymn Unii Europejskiej jest fragmentem IX Symfonii L.v.Beethovena

Ludwig van Beethoven - wiedeński klasyk - twórca Hymnu Unii Europejskiej

Przyszedł na świat w Bonn 17 grudnia 1770 r. Tak jak Mozart, był cudownym dzieckiem muzykalnej rodziny, chociaż Beethoven z pewnością miał trudniejsze dzieciństwo. Jego ojciec, mało znany nadworny tenor elektora kolońskiego, był sadystycznym, gwałtownym człowiekiem zmuszającym syna do nauki muzyki kopniakami i wyzwiskami. Beethoven zaczął dawać publiczne koncerty, mając siedem lat, po czym jego edukację przejął kompozytor Christian Gottlob Neefe. To właśnie Neefe zapoznał Ludwiga z dziełami Bacha i Mozarta, które wywarły, na kompozytora ogromny wpływ. Zaczął sam komponować - jego pierwszy utwór, ("Dziewięć wariacji w c-moll", opublikowano, gdy miał dziesięć lat).

Gdy miał 17 lat, Beethoven spotkał Mozarta. Pierwszy był młodzieńcem nieśmiałym i niezbyt dobrze czującym się na salonach. Drugi odwrotnie - lwem salonowym i duszą towarzystwa. Mozart początkowo lekceważył swego żle ubranego kolegę, do chwili, w której usłyszał Beethovena grającego na fortepianie. Wczesna śmierć rodziców (matka - 1787 r., ojciec - 1792 r.) sprawiła, że Beethoven musiał utrzmłodsze rodzeństwo.Chwytał się różnych dodatkowych zajęć między innymi uczył muzyki księcia Ferdynanda von Waldsteina (któremu dedykował w 1804 roku sonatę fortepianową) . W roku 1792 jego muzykę usłyszał słynny kompozytor Józef Haydn zadecydował: Beethoven musi pojechać na studia do Wiednia.

Haydn był czołowym przedstawicielem dominującego dotąd prądu w muzyce - klasycyzmu. Beethoven buntował się przeciwko klasycystycznym ograniczeniom i myślał już , na sposób następnej epoki - romantyzmu.

W Wiedniu Beethoven zyskał sławę - ale jako wybitny pianista. Jako kompozytor miał opinię ekscentrycznego amatora. Obstawał jednak przy swoim, co skłóciło go z Haydnem i innymi, którzy próbowali grać przy nim rolę mentora (był wśród nich znany skądinąd Antonio Salieri).

W roku 1799 Beethoven po raz pierwszy podjął ambitną próbę skomponowania symfonii.
W kwietniu 1800 r. jego pierwsza symfonia została publicznie wykonana w Wiedniu.
Beethoven nie mógł się jednak cieszyć sukcesem - słuchał tego koncertu w przygnębieniu, wiedząc już, że traci słuch. Do swojej choroby Beethoven przyznał się po raz pierwszy w liście do przyjaciela w roku 1801. Z listu wynika jednak, że trapiła go już od paru lat. Nie była to tylko utrata słuchu. Co gorsza, chorobie towarzyszyła stała obecność dźwięku, który Beethoven opisywał jako gwizd lub brzęczenie. Zaś te dźwięki, które do niego docierały, były zniekształcone, pozbawione basów, spłaszczone, bezbarwne. Beethoven nie poddawał się jednak, tylko z większą pasją poświęcił komponowaniu.

W latach 1800-02 skomponował słynne sonaty fortepianowe, a potem kolejne symfonie. W roku 1803 powstała przełomowa trzecia symfonia "Eroica" - dedykowana Napoleonowi (po ogłoszeniu się przez Napoleona cesarzem Beethoven wycofał dedykację). Niektórzy uważają tę datę i ten utwór za początek romantyzmu w muzyce.
Kolejne symfonie Beethoven komponował, wciąż jeszcze słysząc - choć coraz gorzej.
W 1808 roku powstała słynna piąta symfonia. W roku 1815 zmarł ukochany brat Ludwig Kasper Karl. Wpędziło to kompozytora w głęboką depresję. Zaprzestał komponowania i koncertowania, poświęcił się wyłącznie sprawom rodzinnym.

Dziewiątą symfonię, inspirowaną "Odą do radości" Schillera - opus 125. - skomponował dopiero w latach 1817-23, kiedy już całkowicie nie słyszał. Zapisywał nuty na papierze, polegając wyłącznie na swojej wyobraźni i uczuciach.
Symfonię wykonano 7 maja 1824 roku w Wiedniu. Beethoven naciskał, by pozwolonomu dyrygować orkiestrą, mimo że nic nie słyszał. Jego przyjaciele zgodzili się, ale w rzeczywistości za plecami kompozytora stał prawdziwy dyrygent, którego wskazaniami kierowali się muzycy.
Jak wynikało z opisu osób którzy mieli możliwość uczestniczenia w tym niezwykłym koncercie wszyscy płakali wzruszeni niezwykłą sytuacją i pięknem utworu Beethovena. Sam kompozytor nie słyszał burzliwej owacji na zakończenie. Stał plecami do publiczności która wstała z krzeseł i klaskała. Dopiero śpiewaczka która wykonywała w chórze partie kontr altu, obróciła 54 letniego przedwcześnie podstarzałego mężczyzne, by ten mógł zobaczyć tłum słuczaczy stojących i klaszczących - dla niego bezgłośnie. Beethoven zmarł w trzy lata poźniej (1827r.) w Wiedniu i tam też został pochowany.

Oprac. mgr St. Piękosz

Fryderyk Schiller - poeta niemiecki epoki romantyzmu

Fryderyk Schiller (1759 - 1805) jest autorem słów Hymnu Unii Europejskiej
Fryderyk Schiller, niemiecki poeta romantyczny, autor wiersza "Oda do radości" urodził się w Wirtembergii w 1759 roku w rodzinie wojskowego oficera i lekarza. Od małego ojciec wdrażał go do wojskowego drylu, budząc bunt Fryderyka. W wieku 14 lat Schiller został przymusowo wcielony do wojska. Studiował później prawo, ale został wyrzucony z akademii po napisaniu wolnomyślicielskiego eseju o zwierzęcej naturze człowieka. Znów wrócił do wojska, nadal jednak pisał.

W 1781 roku napisał swój pierwszy dramat "Zbójcy", wystawiony w następnym roku Mannheim. Dramat opowiada o młodym człowieku Karolu Moorze, który - tłamszony przez despotycznego ojca - wybiera drogę występku i zbrodni. Bunt syna przeciwko ojcu był też głównym tematem następnej sztuki Schillera "Don Carlos" (spopularyzowanej dzięki operze Verdiego). Buntownicze utwory znajdowały poklask ówczesnej niemieckiej młodzieży - to był czas zwany w sztuce okresem "burzy i naporu" (Sturm und Drang). Sprawiały jednak, że Schiller wikłał się w kolejne życiowe kłopoty.
Krytyka wpływowych przyjaciół ojca sprawiła, że Schiller musiał uciec z domu do Mannheim, gdzie zyskał posadę w miejskim teatrze. Tutaj poznał Szarlottę von Kalb, zamężną kobietę, z którą nawiązał romans.
Prawdopodobnie to właśnie szampańskie chwile spędzone z Szarlottą, dawały Schillerowi ową radość opisaną w 1785 roku w "Odzie do radości" (An die Freude). Niemoralne prowadzenie się sprawiło że wkrótce stracił posadę i tułał się po całych Niemczech.

W 1789 roku dzięki protekcji Goethego dostaje pracę wykładowcy historii na uniwersytecie w Jenie.
Z okazji 30 urodzin postanawia się jednak ustatkować. Żeni się z inną Szarlottą (z domu von Legelfeldt) co dla Szarlotty von Kalb jest szokiem z którego nie otrząsnęła się do końca życia.Ustatkowany Schiller ze zgrozą obserwował wydarzenia rewolucji francuskiej, choć jego buntownicze i republikańskie utwory wydawały się jej zapowiedzią. On sam się do tego nie przyznawał. Gdy reżim jakobinów chciał okazać mu hołd, Schiller nie przyjął go.
Jego późne utwory miały tematykę historyczną - jak najbardziej z nich znany "Wilhelm Tell" (1803).
Schiller szukał w nich odpowiedzi na pytanie, które go dręczyło od rewolucji francuskiej - czy można walczyć o wolność tak, żeby nie tworzyć nowej tyranii? Zmarł młodo,w wieku 46 lat, w Weimarze.